«Τριάντα δύο βαθμοί κάτω απ’ το μηδέν! Είναι το μεγαλύτερο κρύο που συναντήσαμε μέχρι τώρα!» «Ακόμα δέκα βαθμοί», πρόσθεσε ο Αντρέ Βασλίν, «και ο υδράργυρος θα παγώσει…» Στις οχτώ το πρωί, ο Πενελλάν προσπάθησε για δεύτερη φορά να βγει έξω για να ελέγξει την κατάσταση… Αφού κουμπώθηκε καλά και έβαλε την κουκούλα στο κεφάλι του, σήκωσε το καραβόπανο.
Ο Ιούλιος Βερν γεννήθηκε το 1828 στην Νάντη της Γαλλίας και πέθανε το 1905 στην Αμιένη. Υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας. Ο ίδιος ονόμαζε τα έργα του «επιστημονικά εκπαιδευτικά μυθιστορήματα». Μέσα από το έργο του ο αναγνώστης παίρνει πολλές πληροφορίες για την χλωρίδα, πανίδα, γεωγραφία και ιστορία των περιοχών όπου διαδραματίζονται τα έργα του.
Έτσι και οι διάφορες επινοήσεις στα έργα του δεν είναι προϊόντα φαντασίας, αλλά προσεκτικά ερευνημένες πιθανότητες. Η τεχνολογική έκρηξη του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα προμήθευσε στον Βερν το απαραίτητο υλικό για πολλά από τα έργα του. Στα μυθιστορήματά του μιλά για υποβρύχια, ιπτάμενες μηχανές, ουρανοξύστες, για την κατάκτηση της Σελήνης, εμπνέοντας σημαντικούς επιστήμονες της εποχής του. Η ικανότητά του να συνδυάζει την πραγματικότητα με τον μύθο και να τοποθετεί την ιστορία του σε εξωτικά μέρη, εκτόξευσαν τη φήμη του από πολύ νωρίς. Είναι ένας από τους δέκα πιο πολυμεταφρασμένους συγγραφείς όλων των εποχών. Στις εκδόσεις μας έχουν κυκλοφορήσει τα παρακάτω έργα του: «Οικογένεια χωρίς όνομα», «Ταξίδι στο κέντρο της Γης», «Ταξίδι μετ’ εμποδίων», «Ο μάστρο Ζαχαρίας», «Το ριζικό του Ζαν Μορενάς», «Μια μέρα από τη ζωή ενός αμερικανού δημοσιογράφου», «Δόκτορ Οξ», «Οι Ναυαγοί του Ιωνάθαν», «Ξεχειμώνιασμα στους Πάγους», «Ο δρόμος για τη Γαλλία», «Το νησί με τις έλικες», «Ο κύριος Ρε-Δίεση και η δεσποινής Μι-Ύφεση» και «Οι περιπέτειες της οικογένειας Ποντικέα». Πολλά από τα παραπάνω έργα είναι εξαντλημένα, αλλά πρόκειται να κυκλοφορήσουν και πάλι.
Το άνοιγμα ήταν ολότελα φραγμένο με σκληρό χιόνι. Ο Πενελλάν προσπάθησε να το τρυπήσει με το σιδερένιο μπαστούνι του, μα το αίμα του πάγωσε όταν το μπαστούνι του βρήκε κάτι σκληρό… «Κορνμπούτ!
Είμαστε θαμμένοι κάτω από το χιό-νι!» είπε στον καπετάνιο που πλησίασε. «Τ’ είν’ αυτά που λες!» φώναξε ο Κορνμπούτ. «Λέω ότι το χιόνι στοιβάχτηκε και πάγωσε ολόγυρα και πάνω μας. Τώρα είμαστε θαμμένοι ζωντανοί…»