Μέσα από τα βάθη της ζούγκλας της πανάρχαιας Υπερβορείας, αναδύεται ο ερπετόμορφος θεός Τσαθόγκουα, ενώ από τη μαγική πύλη του Κίκρανος εμφανίζεται ο τρομακτικός θεός Ζοθάκουα – κι ο Λευκός Σκώληκας που παγώνει και μολύνει τα πάντα στο πέρασμά του εγκαινιάζει την εποχή του τρόμου…
Δεν είναι μόνο τα εξωλογικά πλάσματα που κυκλοφορούν στο ονειρικό εφιαλτικό σύμπαν του Κλαρκ Άστον Σμιθ (1893-1961), ενός από τους σπουδαιότερους συγγραφείς φανταζί, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.
Ο Κλαρκ Άστον Σμιθ γεννήθηκε το 1893 στην Καλιφόρνια. Η οικογένεια του προερχόταν από Γαλλονορμανδούς κόμητες και βαρόνους και ήρθε στη Νέα Αγγλία το 1630. Υπήρξε ουσιαστικά αυτοδίδακτος. Μελέτησε πολύ κι έμαθε μόνος του λατινικά, γαλλικά και ισπανικά.
Όταν του προσφέρθηκε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια την αρνήθηκε πιστεύοντας ότι μπορούσε να μορφωθεί καλύτερα μόνος του. Παράλληλα έκανε διάφορα δουλειές, κυρίως χειρωνακτικές (σε ξυλουργείο, σε φυτεία, σε οικοδομές, λατόμος, καθαριστής τζαμιών κ.ο.κ.). Άρχισε να δημοσιεύει τα πρώτα του διηγήματα και ποιήματα στα δεκαεφτά του χρόνια. Το φανταστικό σύμπαν του ξεδιπλώνεται στα διηγήματά του και στις νουβέλες του. Τα σύμβολα που συναντούμε σ’ αυτά προέρχονται από το χώρο της φαντασίας, από την ονειρική περιοχή του λεγόμενου Φάνταζι, στον οποίο πρόσθεσε στοιχεία φρίκης τρόμου, παράδοξου κι επιστημονικής φαντασίας. Χρησιμοποίησε ένα περίτεχνο ύφος, διακοσμημένο με αρχαίες λέξεις, για να σχεδιάσει μια σκοτεινή, μπαρόκ μυθολογία παρακμής, αποσύνθεσης και θανάτου όπου η μαγεία έχει τον πρώτο λόγο. Υποστήριξε φανατικά τη λογοτεχνία φαντασίας και τρόμου με όλες του τις καλλιτεχνικές εκφράσεις: ποίηση, πεζογραφία, ζωγραφική και γλυπτική. Η αλληλογραφία του με τον Λάβκραφτ θα σταθεί καθοριστική. Ο ίδιος ο Λάβκραφτ τον θεωρούσε ως τον καλύτερο συγγραφέα τρόμου της εποχής του. Παρά την έντονη επίδραση που δέχθηκε από τον Λάβκραφτ δημιούργησε και τη δική του μυθολογία, εντελώς δικά του σύμπαντα, όπως αυτά της μυθικής χώρας της Αβερουάν, της Ατλαντίδας, της Υπερβορείας, της ηπείρου Ζοθίκ. Εμπλούτισε, επίσης, τη μυθολογία Κθούλου με το βιβλίο Έιμπον, το μαύρο θεό Τσαθόγκουα και άλλους μυθικούς τύπους που τελικά χρησιμοποίησε και ο ίδιος ο Λάβκραφτ. Πέθανε το 1961.
Η οργιαστική, δαιμονική φαντασία του ταξιδεύει στη μυθική Ατλαντίδα, στη σκοτεινή ήπειρο Ζόθικ, στον τρομακτικό πλανήτη Ξίκαρφ, στη μεσαιωνική Αβεραούμ, στον επικίνδυνο πλανήτη Άρη, στα αβυσσαλέα βάθη του διαστήματος, σε όλες τις διαστάσεις, για να συναντήσει μάγους, μάγισσες, νεκροζώντανους, βρικόλακες φαντάσματα, εξωγήινους… φαντασμαγορικά στοιχεία ενός φανταστικού κόσμου, οικοδομημένου ποιητικά, όπως μόνο ένας γνήσιος δημιουργός μπορεί να το κάνει.