Με το έργο αυτό ο επικ. καθηγητής Ανδρέας Παναγόπουλος αποδεικνύει ότι ήταν ατυχής η δήλωση του Βιλάμοβιτς ότι «ο Πλάτων μόλις και μετά βίας γνώριζε για την Κρήτη κάτι παραπάνω από τον μέσο άνθρωπο της εποχής του». Τα 58 πλατωνικά χωρία «κρητολογικού» περιεχομένου και η ανάλυσή τους δείχνουν ότι γνώριζε τη Δωρική Κρήτη πολύ καλά, ίσως μάλιστα και από πρώτο χέρι.
Ο Ανδρέας Παναγόπουλος υπήρξε αριστούχος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Σπούδασε στα πανεπιστήμια Αθηνών, Φράιμπουργκ και Λονδίνου και έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Πάτρας, Princeton, Rutgers Lehigh, Queen’s (N.Y.), Humbolt (Βερολίνο), Nankai (Κίνα) και Bologna.
Toν Νοέμβριο του 1967 παραιτήθηκε από τη θέση βοηθού στην Αθήνα και δίδαξε στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Επανήλθε στο πανεπιστήμιο με τον νόμο για την αποκατάσταση της νομιμότητας στα ΑΕΙ το 1974. Τον Φεβρουάριο του 1998 εξελέγη καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του πανεπιστημίου Πατρών. Το Φεβρουάριο του 1998 εξελέγη καθηγητής στο τμήμα Φιλολογίας του πανεπιστημίου Πατρών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τον Θουκυδίδη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και με θέματα συγκριτικής φιλολογίας και λογοτεχνικής κριτικής. Είχε ειδικευθεί (στον «Τhesaurus Lingue Graecae») στη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών για την έρευνα και τη διδασκαλία της Κλασικής Φιλολογίας με υποτροφία Fulbright.
Συνέγραψε πολλά βιβλία. Μετέφρασε επίσης έργα από τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά, τα αγγλικά και τα ισπανικά. Έγραφε κριτική βιβλίου στην Καθημερινή, αρθρογραφούσε στο Άρδην και παρήγαγε την τηλεοπτική εκπομπή Εμείς και οι αρχαίοι. Ήταν ιδρυτής και πρόεδρος της Στέγης Ελλήνων Αιμοδοτών (ΣΤ.ΕΛΛ.Α.).
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2009. Στις εκδόσεις μας κυκλοφορούν πέντε βιβλία του.
Δεν χρησιμοποιεί εδώ την Ιστορία ως «ancilla philosophiae» αλλά, ως ώριμος νομοθέτης και κοινωνικός μεταρρυθμιστής γνωρίζει καλά και τα τρία επίπεδα πραγματικότητας του νησιού και προτείνει θεσμούς που ακόμα και τώρα απασχολούν (όχι μόνο φιλοσοφικώς και ιστορικώς) την ανθρωπότητα. Τα τρία επίπεδα είναι α) Το παρόν (δωρική), β) το παρελθόν (μινωική) και γ) το μέλλον (η νομοθετική σύνταξη μιας νέας πόλης-κράτους).
Το έργο επαινέθηκε από την ελληνική και διεθνή κριτική και έγινε αφορμή να ζητηθεί από τον συγγραφέα να γράφει κριτική για το διεθνές φιλολογικό περιοδικό Τhe Classical World.