ΧΡΗΣΤΟΣ Δ.
ΛΑΖΟΣ
Από το 8000 π.Χ. έως το τέλος της ελληνιστικής περιόδου οι Έλληνες ανέπτυξαν τόσο πολύ τη ναυτική τέχνη που για αιώνες ήταν οι κυρίαρχοι της Μεσογείου. Η δύναμή τους αυτή στηρίχτηκε πάνω στη γνώση της αστρονομίας, που συνέβαλε, συν τω χρόνω, στην ανάπτυξη της γεωγραφίας, της χαρτογραφίας, της πελαγοδρομίας (πλεύσης σε ανοικτό πέλαγος), της ναυπηγικής.
Στηρίχθηκε ακόμη σε πλήθος ναυτικών οργάνων, χαρτών, ανεμολογίων και άλλων βοηθημάτων ναυτιλίας όπως οι περίπλοες.
Για πρώτη φορά αποπειράται μια συνολική παρουσίαση αυτών των επιτευγμάτων που συνέβαλαν στην εδραίωση της ναυτικής παράδοσης των Ελλήνων και πολλά απ’ αυτά ήταν άγνωστα ή σχεδόν άγνωστα: πυξίδα(;) ανεμοσκόπιο, αστρολάβοι, ανεμολόγια, ηλιακά ρολόγια, δρομόμετρα, ουράνιες σφαίρες, περίπλοες και σταδιασμοί είναι μερικά από τα επιτεύγματα αυτά, των οποίων η παρουσίαση βασίζεται σε πληθώρα επιστημονικών εργασιών.
